Perbincangan berkaitan cadangan untuk mewujudkan semula peperiksaan Ujian Pencapaian Sekolah Rendah (UPSR) dan Pentaksiran Tingkatan Tiga (PT3) perlu dilihat secara rasional, menyeluruh dan berpaksikan realiti pendidikan semasa. Sebagai seorang pendidik yang terlibat secara langsung dengan proses mendidik dan membimbing murid, saya berpandangan bahawa pemansuhan UPSR dan PT3 merupakan langkah yang wajar, namun penambahbaikan terhadap sistem pentaksiran sedia ada perlu dilaksanakan agar matlamat pendidikan negara benar-benar tercapai.
Saya bersetuju bahawa UPSR tidak perlu diwujudkan semula dalam bentuk asalnya. Peperiksaan ini, walaupun bertujuan mengukur pencapaian akademik murid, telah secara tidak langsung meletakkan tekanan yang besar kepada pelajar seawal usia sekolah rendah. Dalam usaha mencapai keputusan cemerlang, murid sering didedahkan kepada budaya menghafal karangan, rumus matematik dan teknik menjawab semata-mata untuk mendapatkan gred A. Proses pembelajaran menjadi bersifat mekanikal dan berorientasikan peperiksaan, bukannya berfokus kepada kefahaman, kreativiti dan perkembangan sahsiah murid.
Namun demikian, pemansuhan peperiksaan bukan bermaksud mengabaikan keperluan pentaksiran. Pentaksiran Bilik Darjah (PBD) tidak seharusnya dimansuhkan kerana sistem ini membawa banyak manfaat yang signifikan kepada perkembangan murid. Melalui PBD, guru dapat menilai murid secara holistik merangkumi aspek pengetahuan, kemahiran, sikap dan nilai. Pengalaman saya menunjukkan bahawa semakin ramai murid kini berani berkomunikasi, menyuarakan pendapat, berbincang dalam kumpulan dan terlibat aktif dalam pembelajaran. Murid tidak lagi takut untuk melakukan kesilapan kerana penilaian tidak hanya bergantung kepada satu peperiksaan bertulis.
Kejayaan ini mungkin tidak dapat dilihat secara jelas oleh ibu bapa kerana ia tidak diterjemahkan dalam bentuk gred atau sijil peperiksaan besar. Namun, guru yang mendidik dan berinteraksi setiap hari dengan murid dapat merasai perubahan ini secara langsung sejak PBD diperkenalkan. Murid menjadi lebih yakin, berani mencuba dan menunjukkan perkembangan yang lebih seimbang dari segi akademik dan sahsiah. Ini merupakan satu bentuk kejayaan pendidikan yang sebenar, walaupun sukar diukur melalui angka semata-mata.
Walau bagaimanapun, realitinya ibu bapa di Malaysia masih sukar untuk melepaskan diri sepenuhnya daripada budaya peperiksaan. Mereka masih memerlukan satu bentuk penanda aras untuk menilai pencapaian anak-anak. Dalam banyak keadaan, ibu bapa terlalu ghairah dengan kejayaan akademik sehingga gagal mengesan perubahan kemenjadian anak sendiri. Mereka sering membandingkan kejayaan akademik mereka pada masa lalu dengan pencapaian anak-anak pada masa kini, tanpa mengambil kira perubahan sistem pendidikan, cabaran semasa dan keperluan masa depan.
Isu disiplin yang sering dikaitkan dengan pemansuhan peperiksaan juga perlu dinilai secara adil dan berfakta. Masalah disiplin yang wujud hari ini bukan semata-mata berpunca daripada ketiadaan peperiksaan awam, sebaliknya berpunca daripada kelemahan dalam didikan di rumah dan juga di sekolah yang perlu dikaji dengan lebih terperinci. Terdapat ibu bapa yang terlalu memanjakan anak sehingga menutup mata terhadap salah laku mereka. Contohnya, ibu bapa yang merokok atau menghisap vape di hadapan anak, bertengkar atau memarahi pasangan di hadapan anak, berkelakuan kasar terhadap orang lain, serta menghina individu lain secara terbuka. Tingkah laku sebegini memberi pengaruh yang besar terhadap pembentukan sahsiah anak tanpa disedari.
Hakikatnya, kumpulan murid yang bermasalah dari segi disiplin hanyalah sekitar satu peratus atau kurang. Majoriti murid menunjukkan pencapaian yang seimbang hasil daripada pelaksanaan PBD. Mereka mampu menyesuaikan diri, berfikir secara kritis, berkomunikasi dengan baik dan membina nilai murni dalam kehidupan seharian. Oleh itu, adalah tidak adil untuk menilai keseluruhan sistem pendidikan berdasarkan segelintir kes yang terpencil.
Bagi peringkat menengah rendah, saya berpandangan bahawa PT3 juga boleh dimansuhkan sepenuhnya dan penilaian PBD dikekalkan. Fokus sebenar di sekolah menengah ialah menyediakan murid untuk menghadapi peperiksaan Sijil Pelajaran Malaysia (SPM) yang masih menjadi penanda aras penting untuk kemasukan ke institusi pengajian tinggi dan alam pekerjaan. Apa yang lebih wajar dikaji semula ialah kandungan silibus yang terlalu berat dan padat sehingga membebankan murid. Silibus yang terlalu luas menyebabkan pembelajaran menjadi tergesa-gesa dan kurang mendalam, sekali gus menjejaskan kefahaman sebenar murid.
Kesimpulannya, kajian semula terhadap sistem peperiksaan UPSR dan PT3 perlu dilaksanakan dengan mengambil kira realiti pendidikan masa kini, suara pendidik dan keperluan murid. Pendidikan tidak seharusnya terperangkap dalam nostalgia kejayaan masa lalu, sebaliknya perlu bergerak ke hadapan bagi melahirkan generasi yang seimbang dari segi akademik, sahsiah dan kemahiran hidup. Pentaksiran yang fleksibel, silibus yang munasabah dan kerjasama erat antara sekolah dan ibu bapa adalah kunci kepada kejayaan pendidikan negara.
