Rancangan Pendidikan Negara 2026–2035 : Bilik Guru Selesa

Perspektif Seorang Pengetua

Rancangan Pendidikan Negara 2026–2035 yang memperuntukkan sebanyak RM100 juta bagi menaik taraf dan membaik pulih bilik guru di seluruh negara merupakan satu langkah strategik yang signifikan dalam usaha memperkukuh ekosistem pendidikan. Sebagai seorang pengetua, saya melihat inisiatif ini bukan sekadar projek fizikal semata-mata, tetapi satu pelaburan jangka panjang terhadap kesejahteraan guru, kualiti pengajaran dan keberkesanan pengurusan sekolah.

Bilik guru bukan hanya ruang rehat, sebaliknya merupakan pusat operasi akademik dan pentadbiran harian sekolah. Di sinilah guru merancang pengajaran, menyemak tugasan murid, berbincang strategi PdP, melaksanakan kolaborasi profesional serta menjalankan tugas dokumentasi. Dalam konteks pengurusan sekolah moden, bilik guru berfungsi sebagai “pusat kecerdasan organisasi” yang menyokong pelaksanaan kurikulum, intervensi akademik dan pembangunan profesional guru.

Kajian dalam bidang ergonomik dan psikologi pendidikan menunjukkan bahawa persekitaran kerja yang kondusif memberi kesan langsung terhadap tahap produktiviti, kepuasan kerja dan kesihatan mental pekerja. Guru yang bekerja dalam suasana sempit, panas, bising dan tidak sistematik cenderung mengalami tekanan kerja yang lebih tinggi. Tekanan ini seterusnya boleh menjejaskan kualiti pengajaran, interaksi dengan murid serta motivasi profesional. Oleh itu, penyediaan bilik guru yang selesa, terancang dan ergonomik merupakan satu keperluan asas, bukan lagi satu kemewahan.

Dari sudut kepimpinan sekolah, bilik guru yang selesa turut mempengaruhi budaya organisasi. Sekolah yang mempunyai ruang guru yang kemas, tersusun dan profesional lazimnya mempamerkan tahap disiplin kerja yang lebih baik. Interaksi antara guru menjadi lebih positif, perbincangan akademik berlaku secara lebih kerap, dan semangat kerja berpasukan dapat diperkukuh. Hal ini sejajar dengan konsep “Professional Learning Community” (PLC) yang menekankan kolaborasi dan pembelajaran berterusan dalam kalangan pendidik.

Selain itu, aspek kesihatan dan kesejahteraan guru juga perlu diberi perhatian. Guru bukan sahaja mengajar, malah menjalankan pelbagai tugas sampingan seperti pengurusan data, aktiviti kokurikulum dan bimbingan murid. Beban tugas yang tinggi tanpa sokongan persekitaran kerja yang sesuai boleh membawa kepada keletihan melampau (burnout). Bilik guru yang mempunyai pengudaraan baik, pencahayaan mencukupi, susun atur ergonomik dan kemudahan asas seperti ruang rehat, pantri kecil serta kawasan perbincangan profesional dapat membantu mengurangkan tekanan dan meningkatkan kesejahteraan emosi guru.

Dalam konteks transformasi pendidikan digital, bilik guru juga perlu ditransformasikan sebagai hab sokongan teknologi. Keperluan kepada kemudahan internet stabil, ruang kerja individu, pencetak, komputer serta storan bahan PdP semakin kritikal. Guru masa kini bukan sahaja mengajar secara konvensional, malah mengendalikan pembelajaran digital, pengurusan platform pembelajaran dalam talian dan penyediaan bahan interaktif. Oleh itu, peruntukan RM100 juta ini wajar dimanfaatkan untuk menaik taraf kemudahan digital agar sejajar dengan aspirasi pendidikan abad ke-21.

Dari perspektif kepimpinan instruksional, bilik guru yang kondusif turut menyokong peranan pengetua dan barisan pentadbir dalam membimbing guru. Perbincangan profesional, sesi bimbingan rakan sekerja (peer coaching), analisis data pencapaian murid dan perancangan intervensi akademik dapat dijalankan dengan lebih efektif apabila ruang kerja yang sesuai disediakan. Hal ini seterusnya memberi impak langsung kepada pencapaian murid dan kualiti pembelajaran di bilik darjah.

Namun, pelaksanaan naik taraf bilik guru perlu dilakukan secara sistematik dan berfokus kepada keperluan sebenar sekolah. Perancangan harus mengambil kira konteks sekolah bandar, luar bandar dan pedalaman yang mempunyai cabaran berbeza. Di sekolah daif, aspek keselamatan struktur, bekalan elektrik dan kemudahan asas perlu diberi keutamaan. Di sekolah berkapasiti besar, isu kepadatan ruang dan aliran kerja perlu disusun semula agar lebih efisien.

Sebagai pengetua, saya berpandangan bahawa pelaburan terhadap bilik guru adalah pelaburan terhadap guru, dan pelaburan terhadap guru adalah pelaburan terhadap murid. Guru yang sejahtera, bermotivasi dan profesional akan melahirkan pengalaman pembelajaran yang lebih berkualiti. Kesannya bukan sahaja dapat dilihat dalam keputusan akademik, malah dalam pembentukan sahsiah murid, disiplin sekolah dan imej institusi pendidikan.

Kesimpulannya, peruntukan RM100 juta di bawah Rancangan Pendidikan Negara 2026–2035 untuk menaik taraf bilik guru merupakan satu langkah progresif yang perlu disokong oleh semua pihak. Ia melambangkan pengiktirafan terhadap peranan guru sebagai aset utama negara. Dengan perancangan rapi, pelaksanaan berfasa dan pemantauan berterusan, inisiatif ini berpotensi menjadi pemangkin kepada transformasi budaya kerja sekolah yang lebih profesional, sejahtera dan berprestasi tinggi. Sebagai pemimpin sekolah, kita bertanggungjawab memastikan setiap ringgit yang diperuntukkan benar-benar memberi manfaat kepada guru dan seterusnya memartabatkan kualiti pendidikan negara.

Usia 6 Tahun Mendaftar Masuk Tahun 1: Antara Keperluan Dasar dan Realiti Sistem Pendidika

Isu kemasukan murid berusia enam tahun ke Tahun 1 sering dilihat mudah—“awal setahun” sahaja—namun implikasinya besar kepada sistem pendidikan. Perbincangan ini bukan sekadar tentang umur dan kematangan kanak-kanak, tetapi turut melibatkan kesiapsiagaan fasiliti sekolah, kapasiti guru, kualiti pengajaran dan jurang akses antara kawasan bandar–luar bandar. Dalam realiti semasa, keputusan dasar sebegini perlu disandarkan pada data, bukan semata-mata andaian.

Pro: Akses lebih awal dan potensi pengukuhan literasi-numerasi

Dari sudut perkembangan pendidikan, masuk lebih awal boleh memberi pendedahan awal kepada kemahiran asas 3M (membaca, menulis, mengira), interaksi sosial, disiplin, serta rutin pembelajaran formal. Ini penting khususnya kepada kanak-kanak daripada keluarga yang kurang akses kepada prasekolah berkualiti. Secara prinsip, kemasukan awal boleh membantu merapatkan jurang kesediaan belajar antara murid yang mendapat rangsangan awal di rumah/prasekolah dan murid yang tidak.

Selain itu, kemasukan awal juga berkait dengan kecekapan perancangan keluarga dan kos penjagaan anak. Pada skala besar, kemasukan murid pada usia enam tahun mengekalkan kadar penyertaan pendidikan rendah yang tinggi. Data antarabangsa yang dihimpunkan melalui indikator pendidikan menunjukkan kadar penyertaan sekolah rendah Malaysia berada pada tahap tinggi (contohnya angka enrolmen primer yang hampir menyeluruh bagi kanak-kanak layak).

Kontra: Tekanan kapasiti—jumlah murid, kelas padat dan beban pengurusan

Namun, manfaat ini tidak berlaku dalam vakum. Sistem sekolah perlu mampu menampung pertambahan murid yang besar. Untuk gambaran semasa, sesi persekolahan 2025/2026 merekodkan 461,198 murid Tahun 1 di seluruh negara—angka ini sahaja sudah menunjukkan saiz kohort yang sangat besar.

Bagi sesi 2024/2025 pula, jumlah pelajar sekolah (rendah+menengah) yang memulakan sesi dilaporkan sekitar 5.05 juta.

Apabila kohort Tahun 1 menghampiri setengah juta, sebarang perubahan dasar yang memperluaskan kemasukan (atau meningkatkan kemasukan efektif) boleh mengundang kesan rantaian: bilik darjah semakin padat, keperluan guru meningkat, waktu pembelajaran menjadi kurang individual, dan risiko murid “terlepas pandang” semakin tinggi. Kelas padat menjejaskan pedagogi Tahun 1 yang sepatutnya bersifat transisi—lebih banyak aktiviti kinestetik, bimbingan emosi, dan latihan asas secara berperingkat.

Fasiliti: Sekolah daif, tandas, ruang belajar dan keselamatan

Cabaran paling ketara ialah keadaan fasiliti dan infrastruktur. Isu sekolah daif bukan cerita terpencil, malah telah ditangani melalui projek naik taraf berskala besar. Laporan rasmi/kenyataan berkaitan menunjukkan 1,091 projek naik taraf dan pembangunan semula sekolah daif telah diluluskan, dan 717 projek siap sepenuhnya (setakat Oktober 2024).

Pada masa yang sama, wujud laporan bahawa jumlah sekolah daif yang dikenal pasti mencecah 1,505 sekolah, dengan isu berkaitan permohonan naik taraf dan kelulusan projek turut dibincangkan dalam prosiding tertentu.

Data ini membawa maksud jelas: masih wujud jurang besar antara keperluan sebenar dan kadar penyelesaian infrastruktur. Jika kemasukan usia enam tahun dilaksanakan tanpa pemecutan naik taraf prasarana (bilik darjah mencukupi, tandas, bekalan elektrik/air, keselamatan struktur, dan ruang pembelajaran kondusif), murid Tahun 1—yang paling memerlukan persekitaran mesra kanak-kanak—akan menerima kesan paling berat.

Kekurangan guru dan kesesuaian pedagogi Tahun 1

Selain bilik darjah, faktor guru juga kritikal. Terdapat laporan bahawa kesatuan profesion perguruan mendakwa wujud kekurangan guru melebihi 20,000 orang di seluruh negara (mengikut laporan media).

Walaupun nisbah murid-guru secara agregat boleh kelihatan “baik” di sesetengah tempat, isu sebenar sering berlaku pada taburan: sekolah tertentu terlalu ramai murid, sekolah lain kekurangan opsyen, dan sekolah pedalaman menghadapi cabaran penempatan serta beban tugas bukan pengajaran.

Murid enam tahun memerlukan pendekatan yang sangat berbeza daripada murid lebih besar: pembelajaran berstruktur pendek, aktiviti permainan bermakna, latihan motor halus, dan sokongan emosi. Jika guru dibebankan dengan kelas besar dan tugasan pentadbiran, fokus kepada keperluan perkembangan murid awal usia akan menurun. Akhirnya, murid yang sepatutnya “seronok datang sekolah” boleh mula mengaitkan sekolah dengan tekanan.

Kematangan murid: Tidak seragam, perlukan fleksibiliti

Satu lagi isu ialah kematangan kanak-kanak yang tidak seragam. Ada yang bersedia pada enam tahun, ada yang memerlukan tempoh transisi lebih lama. Jika kurikulum Tahun 1 terlalu akademik sejak awal, murid yang kurang bersedia berisiko ketinggalan. Dalam konteks kebajikan murid, dasar yang baik perlu memberi ruang fleksibiliti (misalnya penilaian kesediaan, sokongan pemulihan awal, atau program transisi yang benar-benar dilaksana di bilik darjah, bukan sekadar dokumen).

Rumusan: Dasar boleh, tetapi mesti “seiring kapasiti”

Kesimpulannya, kemasukan murid usia enam tahun ke Tahun 1 boleh membawa manfaat dari segi akses dan peluang awal, namun kejayaannya bergantung pada tiga perkara: (1) kapasiti bilik darjah dan fasiliti yang mencukupi, (2) guru yang mencukupi serta terlatih untuk pedagogi awal usia, dan (3) kurikulum Tahun 1 yang bersifat transisi serta fleksibel. Data semasa menunjukkan kohort Tahun 1 sudah pun sangat besar (lebih 461 ribu), jumlah pelajar sekolah sekitar jutaan, dan isu sekolah daif masih memerlukan penyelesaian menyeluruh.

Oleh itu, jika matlamatnya meningkatkan kualiti, dasar umur perlu bergerak seiring dengan pelaburan fasiliti, penambahan guru, dan pengurusan bilangan murid yang realistik—bukan sekadar mengubah syarat kemasukan.

---

Rujukan (APA 7)

Free Malaysia Today. (2024, October 12). 717 daripada 1,091 projek naik taraf, bangun semula sekolah daif siap.

Department of Statistics Malaysia. (2024). Children statistics Malaysia, 2024.

New Straits Times. (2025, February 16). Nearly 5mil students begin 2025/2026 school year nationwide.

Malay Mail. (2024, March 11). As many as 3.61 million students in Group B states start 2024/2025 school session today.

New Straits Times. (2023, September 18). NUTP claims shortage of more than 20,000 teachers nationwide.

Penerangan.gov.my. (2024, October 15). 717 daripada 1,091 projek naik taraf dan pembangunan semula sekolah daif di seluruh negara telah disiapkan sepenuhnya.

The Edge Malaysia. (2024, March 21). Dilapidated school buildings remain unrepaired for years…

World Bank. (n.d.). School enrollment, primary (% gross) – Malaysia.

TheGlobalEconomy.com. (n.d.). Malaysia: Primary school enrollment, percent of eligible children.