CATATAN CIKGU ZUL : BUDAYA BULI BUKAN BUDAYA ORANG TERPELAJAR

Kes penderaan salah seorang pelajar di sebuah universiti yang berlaku baru-baru ini sehingga mengakibatkan kematian, amat mendukacitakan bagi kita yang mempunyai rasa kemanusiaan. Kes ini dikhabarkan berlaku gara-gara sebuah laptop sehingga mangsa terpaksa menanggung kesakitan yang amat dahsyat sampai menitiskan air mata kita apabila membayangkan bagaimana mangsa menahan kesakitan apabila dipukul dengan tali pinggang, getah paip, dan penyangkut baju. Yang paling menyakitkan sekali ialah pembuli yang tidak berhati perut ini menekap badan mangsa dengan sterika stim sehingga melecur badannya. Walaupun kes ini masih dalam siasatan dan sekumpulan pelaku yang didapati terlibat telah ditangkap namun peristiwa ini menuntut pihak pentadbir sekolah asrama, kolej, dan universiti agar peka dengan kes-kes dera yang melibatkan pelajar-pelajar di bawah jagaan mereka. Kes-kes sebegini biasanya disembunyikan dan apabila berlaku kematian sebegini barulah terbongkar segala perlakuan kejam anak-anak kita. Kita tidak dapat bayangkan bagaimana hancur dan luluhnya hati kedua-dua orang tua mangsa apabila menyaksikan anak tersayang mati dalam keadaan yang sebegitu.

Anak merupakan anugerah Tuhan kepada pasangan suami isteri. Semua pasangan yang berkahwin berusaha untuk mendapatkan anak bagi menyambung warisan keturunan mereka di muka bumi ini. Mereka akan berusaha untuk menyediakan yang terbaik untuk anak-anak mereka kerana anak merupakan harta yang paling berharga bagi mengubah nasib keluarga pada masa depan. Oleh itu, walau semiskin manapun ibu bapa, mereka sedaya upaya menghantar anak ke sekolah untuk menimba ilmu pengetahuan. Harapan mereka biarlah anak tersayang berjaya dalam pelajaran dan berkerjaya mulia serta menyumbang bakti kepada masyarakat. Kejayaan anak merupakan kepuasan bagi ibu bapa. Mereka mengorbankan segala-galanya untuk anak tersayang. Biar makan nasi berlaukkan garam, mereka rela, asalkan anak menjejakkan kaki ke menara gading dan seterusnya membawa pulang segulung ijazah. Akan tetapi, kehidupan di universiti tidak seindah mimpi kerana kita tidak dapat melihat perjalanan hidup sehari-hari anak tersayang. Kita beranggapan kehidupan di kampus yang dihuni oleh golongan terpelajar itu indah tetapi itu hanyalah fantasi kerana di alam realiti banyak perkara bobrok yang tersembunyi. Salah satunya ialah kes buli yang berbentuk penderaan sebegini.

OTAK TAK WARAS

Pembuli yang sanggup melakukan penderaan kejam ke atas mangsa buli ini saya anggap sebagai golongan yang otaknya sudah tidak dapat berfungsi atau “banyak wayar sudah putus”. Hal ini dikatakan demikian kerana hanya orang yang tidak mempunyai perasaan sahaja yang sanggup melihat mangsa meraung kesakitan apabila dipukul dengan tali pinggang atau ditekap dengan sterika panas. Binatang yang tidak pernah pergi ke sekolah pun tidak akan memperlakukan binatang lain lebih-lebih lagi anak bangsa sendiri sebegitu. Sejahat-jahat manusia, di hatinya masih tersimpan sekelumit rasa simpati dan sedih apabila melihat manusia lain berada dalam kesakitan yang maha dahsyat. Apabila yang melakukannya merupakan manusia yang berpendidikan (Bukan semua orang boleh melanjutkan pelajaran ke universiti) kita tertanya-tanya, apakah sistem pendidikan kita silap kayu pengukurnya? Kita juga tertanya-tanya, apakah peranan ibu bapa dalam memanusiakan anak-anak mereka gagal? Kita tertanya-tanya, tidak cukupkan ajaran guru di sekolah selama mereka menuntut dari darjah 1 hingga ke Tingkatan 5? Mengapakah mereka sanggup berlaku kejam sebegitu ke atas rakan sendiri? Persoalan demi persoalan terus menerjah ruang fikir kita tetapi jawapannya tetap tidak ditemui. Saya percaya ibu bapa pembuli-pembuli inipun tidak mahu anak mereka berperangai sebegitu kerana mereka juga mempunyai impian yang sama. Mereka juga tidak mahu pengakhiran hidup anak mereka di tali gantung atau di kandang penjara setelah berkorban segalanya untuk mereka.

Apabila perlakuan buli ini dilakukan secara berkumpulan kehairanan bertambah tinggi. Sampainya hati mereka menyaksikan beramai-ramai seorang manusia diseksa di depan mata tanpa membalas tetapi hanya menahan dan menyerah diri untuk didera dan diseksa. Tidak dapat saya bayangkan apabila ketuanya menekap sterika ke badan mangsa, yang lain mungkin ketawa atau hanya melihat begitu sahaja. Tidak dapat saya bayangkan apabila sekumpulan manusia yang tidak beperasaan ini memegang tali pinggang, getah paip, dan penyangkut baju dan serentak memukul mangsa tanpa ada perasaan simpati, sayu, dan pilu. Apakah mereka kurang didikan moral dan agama? Apakah mereka sudah hilang kepercayaan kepada Tuhan Yang Maha Esa? Apakah mereka lupa bahawa negara ini ada undang-undang? Apakah mereka lupa maruah diri dan keluarga? Semua ini tidak akan terjawab kerana yang tahu jawapannya hanya mereka sendiri. Saya yakin, perlakuan buruk sebegini bukan dipelajari daripada guru dan ibu bapa. Perkara-perkara jahat sebegini datang dari hati mereka yang busuk dan mudah mengikut hawa nafsu sehingga membawa malapetaka kepada semua pihak. Mereka mungkin puas melakukan penderaan secara beramai-ramai kepada orang lain tetapi mereka lupa dengan pembalasan takdir, setiap perkara keji dan jahat itu pasti akan terbongkar juga pada suatu hari. Sayang seribu kali sayang, kes ini berakhir dengan kematian mangsa yang menyayat hati segenap insan yang mempunyai perasaan kasih dan sayang.

SEDARLAH ANAK-ANAK

Saya amat berharap agar semua penuntut baik di universiti dan kolej mahupun di sekolah-sekolah berasrama (tempat bersarangnya pembuli) berfikir terlebih dahulu sebelum melakukan sesuatu. Kita mungkin mendapat kepuasan dengan menyakiti dan menzalimi rakan kita tetapi jangan lupa Tuhan sentiasa melihat dan menghukum setiap perlakuan kita di dunia ini. Sebelum berlaku kejam ke atas orang lain, kita harus bayangkan jika diri kita sendiri diperlakukan sebegitu. Jika kita tidak sanggup menanggung kesakitan akibat dipukul dengan tali pinggang, kita jangan melakukannya ke atas orang lain. Jika kita tidak sanggup menahan azab sengsara ditekap dengan sterika panas di badan, kita jangan memperlakukan orang lain begitu. Kita tahu perkara yang kita lakukan itu amat menyakitkan dan boleh membawa maut ke atas orang lain, jadi mengapakah kita terus melakukannya? Sebelum melakukan sesuatu, fikirkan dahulu masa depan diri sendiri dan keluarga yang turut terkena tempias akibat perbuatan jahat kita? Fikirkan juga hati dan perasaan keluarga mangsa apabila mereka tahu anak mereka diperlakukan sebegitu. Cuba bayangkan kalau perkara yang kita lakukan berlaku ke atas ahli keluarga kita sendiri. Apakah kita rela melihatnya? Apakah kita akan tertawa melihatnya mati dalam keadaan yang amat seksa sebegitu? Sudah tentu tidak! Jika begitu, berhentilah daripada membuli. Perbuatan itu tidak membawa manfaat terhadap sesiapa.

Gunakan peluang semasa menuntut untuk meraih kejayaan yang membanggakan semua pihak. Setiap waktu yang menyapa, isilah dengan pekerjaan yang mendatangkan kemaslahatan terhadap diri, keluarga, bangsa, dan negara. Berusahalah bersungguh-sungguh untuk mencipta dan merangkul kejayaan bukannya melibatkan diri dengan kes-kes buli yang keji. Bersainglah secara sihat dengan semua pelajar-pelajar yang lain. Jika ada masalah, selesaikan secara rundingan supaya semua pihak akan mendapat manfaat dan kepuasan. Sebagai golongan terpelajar, tidak wajar jika kita menggunakan khidmat bomoh untuk mencari pencuri laptop dan kemudian bertindak melulu menjatuhkan hukuman ke atas mangsa yang dituduh. Saya percaya setiap universiti atau kolej di negara ini memang ada peraturannya untuk menyelesaikan setiap masalah penuntut, jadi gunakanlah saluran tersebut untuk menuntut hak dan ketidakadilan serta segala permasalahan. Tindakan menghukum orang lain yang dituduh tanpa bukti yang sahih sehingga tergamak melakukan penyeksaan amatlah kejam dan tidak berperikemanusiaan. Kita mungkin bangga kerana kita rasa kita hero dunia, tetapi kesudahannya jarang memihak kepada kita kerana Tuhan itu Maha Berkuasa.

SUBURKAN KASIH SAYANG

Golongan pintar dan terpelajar harus menghiasi kepintaran dan keintelektualan mereka dengan rasa kasih dan sayang yang melimpah demi kesejahteraan dan kebahagiaan hidup. Kepandaian dan kepintaran tiada gunanya jika hati kita penuh dengan rasa kejam dan zalim dan sentiasa ingin melakukan kejahatan terhadap orang lain. Insan terpelajar sepatutnya tahu bahawa negara Malaysia yang tercinta ini ada undang-undang. Insan terpelajar juga tahu bahawa setiap penuntut di universiti itu mempunyai ibu bapa yang menyayangi dan menaruh harapan yang tinggi ke atas mereka. Insan terpelajar juga harus tahu, pangkat dan kedudukan ibu bapa kita bukan tiket untuk membolehkan kita melakukan penyeksaan ke atas anak-anak orang miskin yang tidak berdaya. Hidup ini akan jadi lebih indah jika kita membuang rasa jahat dan benci terhadap sesiapa sebaliknya kita tanamkan rasa kasih dan sayang yang tidak bertepi terhadap semua orang yang hadir dalam hidup kita. Jika semua penuntut universiti memiliki budaya menjalin silaturrahim tanpa mengira pangkat, darjat, kedudukan, budaya, bangsa, dan agama saya yakin akan wujud keharmonian dan munculnya sebuah institusi ilmu yang gah di mata dunia. Saya juga yakin, suatu masa Malaysia yang tercinta ini akan dipenuhi oleh cendikiawan yang berdedikasi, berketrampilan, serta berpersonaliti. Jika perlakuan buli ini terus menerus menghantui kita, tidak mustahil golongan penjenayah kejam dan tidak berperikemanusiaan akan beranak pinak dalam masyarakat kita. Golongan ini akan menumpahkan air mata kesedihan ribuan ibu yang melahirkan anak tersayang akibat diseksa, didera, dan dizalimi oleh anak-anak hingusan sebaya yang tidak berperikemanusiaan. Harapan saya, belajarlah untuk menjadi manusiawi yang penyayang supaya kita akan disayangi oleh orang lain.

Cetusan Pendidik Bestari

Cikgu Zulkarnain Farihin

Sibu, Sarawak.

CATATAN CIKGU ZUL : SELAMAT BERSARA TUAN HAJI NAWI

Nama Nawi bin Ismail bukanlah asing bagi semua guru Bahasa Melayu kerana buku-buku dan artikel tulisan beliau selalu menemani kita sehingga ke bilik tidur, dalam kereta, dan di mana-mana jua kita berada. Sebelum mengenali Tuan Haji Nawi bin Ismail secara bersemuka, sebenarnya saya telahpun mengenali beliau lebih awal kerana saya merupakan pengguna buku-buku kerja dan buku rujukan yang dihasilkan oleh beliau. Saya amat mengagumi Tuan Haji Nawi Ismail. Pertemuan pertama saya dengan Tuan Haji Nawi adalah pada 28 Ogos 2009, apabila beliau dijemput khas untuk memberikan ceramah menjawab Teknik Menjawab Bahasa Melayu STPM dan Pengajian Am di SMK Sacred Heart (Sekolah tempat saya berkhidmat selama 19 tahun sebelum berpindah ke SMK Sibu Jaya). Walau bagaimanapun, keterbatasan waktu tidak mengizinkan saya berbual panjang dengan Tuan Haji Nawi, saya hanya mampu berjabat tangan dan mengucapkan terima kasih atas kedatangan beliau ke sekolah kami pada ketika itu. Dalam hati saya berdoa agar Allah memberikan kesempatan untuk saya mengenali Tuan Haji Nawi dengan lebih dekat kerana bagi saya beliau seorang guru bahasa Melayu yang berilmu dan hebat. Saya mengajar menggunakan artikel yang ditulis oleh beliau dalam majalah Pelita Bahasa, terbitan Dewan Bahasa dan Pustaka. Saya kenali beliau sebagai Munsyi Dewan dan saya pernah menanam azam untuk menjadi seperti beliau. Idea-idea P&P Bahasa Melayu yang diketengahkan oleh beliau mudah difahami dan dipraktikkan. Semua artikel yang ditulis oleh Tuan Haji Nawi saya failkan dan saya tunjukkan semasa penyeliaan Nazir sewaktu saya memohon jawatan Guru Cemerlang Bahasa Melayu pada tahun 2010. Agak lucu juga, sewaktu ditemu bual saya banyak menyebut nama Tuan Haji Nawi sebagai idola saya untuk memohon jawatan itu sehingga salah seorang nazir bertanya, pernahkah awak berjumpa dengan beliau? Jawapan saya, secara jujur saya tidak pernah bersemuka dengan Tuan Haji Nawi tetapi saya mengenali beliau daripada tulisan-tulisan beliau. Nazir itu menasihatkan agar saya jumpa dengan Tuan Haji Nawi dan belajar sebanyak mungkin ilmu bahasa daripada beliau. Itulah cerita awal antara saya dan Tuan Haji Nawi bin Ismail.

TAHUN 2012, TUHAN MAKBULKAN DOA

Pada penghujung tahun 2011, pengumuman jawatan Guru Akademik Tingkatan Enam oleh Menteri Pendidikan, Datuk Hishamuddin Tun Husien telah mencatat sejarah baharu dalam dunia pendidikan di Malaysia. Seiring dengan pengumuman itu, kurikulum STPM lama pun ditukarkan kepada Sistem Modular. Pada peringkat awal, saya tidak dilantik sebagai Guru Akademik Tingkatan Enam kerana dari segi kelayakan tidak mencukupi walaupun saya telah mengajar Bahasa Melayu Tingkatan Enam hampir 10 tahun. Lebih-lebih lagi, saya merupakan Guru Cemerlang Bahasa Melayu. Suatu hari, saya diberikan sepucuk surat oleh kerani daripada Majlis Peperiksaan Malaysia. Dalam surat itu, saya dilantik sebagai Jurulatih Utama Bahasa Melayu STPM Modular bersama-sama dengan Puan Siti Sara binti Ismail (SMK Pending) dan Puan Azlin Binti Alias (SMK Bintulu). Mesyuarat pertama semua Jurulatih Utama diadakan di Hotel Pearl International, Jalan Klang Lama pada bulan Januari 2012. Inilah detik pertemuan saya dengan guru-guru Bahasa Melayu STPM dari segenap empat penjuru negeri di Malaysia termasuklah dengan Tuan Haji Nawi bin Ismail yang memakai bush jacket kelabu pada masa itu. Agak lucu juga kerana ramai guru-guru yang selalu membaca blog saya, iaitu “BAHASAKU GLOBAL BANGSAKU GLOKAL” turut dilantik menjadi Jurulatih Utama. Walau bagaimanapun, pada pertemuan ini saya tidak banyak bercakap dengan Tuan Haji Nawi biarpun makan semeja dan duduk bersama kerana beliau merupakan salah seorang yang berperanan penting dalam majlis tersebut. Namun begitu, saya berasa amat bersyukur kerana Allah memberikan peluang dan kesempatan untuk saya mengenali beliau, Puan Raminah binti Sabran, Tuan Haji Mohd. Zaini bin Othman, Tuan Haji Mohd Khir, dan sebagainya.

Pertemuan itu telah melakarkan pertemuan-pertemuan yang seterusnya dengan Tuan Haji Nawi sehinggalah kami menjadi rapat bagaikan bersaudara. Kami sering dipanggil bersama untuk melaksanakan beberapa tugas penting oleh pihak atasan dalam pertemuan yang tidak terhitung jumlahnya bermula dari tahun 2012 hingga kini. Mereka selalu mengatakan kekerapan saya naik kapal terbang dari Sibu ke Kuala Lumpur bagaikan naik bas kerana setiap minggu wajah saya akan muncul di Lapangan Terbang Kuala Lumpur dan hotel-hotel terkemuka di Kuala Lumpur untuk menghadiri mesyuarat. Pada pertemuan itu, saya selalu dipertemukan dengan Tuan Haji Nawi bin Ismail, guru yang saya hormati dan kagumi. Saya amat menghormati Tuan Haji Nawi dan tidak pernah membantah kata-kata beliau kerana bagi saya setiap kata yang diucapkan oleh beliau adalah ilmu baharu untuk saya pelajari, amalkan dan praktikkan. Saya suka dengan cara beliau memberikan pendapat dan cadangan kerana semua yang disuarakan memang berasas dan diterangkan dengan amat terperinci. Semuanya akan saya catat dan taip apabila balik ke Sibu untuk digunakan dalam P&P dengan pelajar-pelajar saya. Saya suka duduk dengan Tuan Haji Nawi kerana beliau akan bercerita tentang pengalaman serta perkara-perkara yang berkaitan dengan guru Bahasa Melayu sahaja. Masa bagaikan terlalu cemburu apabila duduk semeja dengan beliau disebabkan celoteh beliau dalam dialek Terengganu ada ketikanya mencuit hati (saya tidak memahami) tetapi bererti (dia membincangkan isu serius). Itulah Tuan Haji Nawi bin Ismail.

TUAN HAJI NAWI, SATU DALAM SEJUTA

Setelah kami rapat, Tuan Haji Nawi selalu mengusik saya terutama dalam soal jodoh dan mencari pasangan. Dalam setiap pertemuan, itulah perkara yang selalu ditagih oleh beliau. Akan tetapi, saya hanya menjawab dengan senyuman, sesungguhnya jodoh dan pertemuan takdir Yang Maha Esa. Satu perkara yang amat menarik tentang Tuan Haji Nawi ialah sewaktu kami sibuk berbincang tentang sesuatu perkara dalam mesyuarat, semasa kami bertegang leher sehingga bergaduh disebabkan berbeza pendapat tentang sesuatu konsep atau ketetapan mesyuarat, beliau tidur dalam waktu yang lama. Kemudian, tiba-tiba beliau bangun dan menyampuk! Perkara yang beliau utarakan itu pula tidak lari daripada pokok perbincangan kami. Yang amat mengagumkan, beliau memberikan jalan penyelesaian sehingga perbincangan itu tamat. Itulah Tuan Haji Nawi, dalam tidur beliau mendengar, dalam tidur beliau berfikir, dalam tidur beliau bekerja. Kitaran itu tidak pernah berhenti untuk makhluk Tuhan seperti Tuan Haji Nawi bin Ismail. Tuan Haji Nawi tidak pernah menyuarakan keletihan beliau walaupun kami sama-sama tahu banyak masa beliau yang diperuntukkan untuk bekerja. Semasa bertemu di mana-mana, beliau sentiasa dilihat memeriksa karangan pelajar dan menulis artikel untuk dihantar ke akhbar atau majalah. Sifat beliau yang sebegitu, amat saya kagumi dan sedang saya pelajari, insyallah dapat saya ikuti tetapi saya tidak mungkin mampu sehebat Tuan Haji Nawi yang amat dikenali dan disanjungi.

Tuan Haji Nawi bin Ismail sentiasa bercakap menggunakan dialek Terengganu beliau. Yang melucukan, kami tidak faham apa yang beliau tuturkan disebabkan terlalu laju dan pekat dialek Terengganunya, tetapi kami akan cuba juga ketawa seolah-oleh memahami pokok bicara. (Maaf Tuan Haji Nawi). Tuan Haji Nawi selalu membawa saya berjalan-jalan dan makan-makan di sekitar kompleks beli-belah SOGO. Kami akan berhenti makan Mihun Tomyam (Menu wajib kami) di salah sebuah gerai berdekatan dengan Hotel Quality Kuala Lumpur. Perkara yang akan saya rindu tentang Tuan Haji Nawi, apabila kami jalan-jalan shopping di SOGO,  beliau akan bertanya tentang baju-baju yang sesuai sebelum membeli dengan saya. Yang pasti, beliau sentiasa membawa saya sahaja. Selepas ini, mungkin saya akan bersendirian kerana Tuan Haji Nawi telah bersara. Hubungan di media sosial mungkin terputus tetapi hubungan di meja mesyuarat mungkin amat jarang berlaku selepas ini dengan Tuan Haji Nawi. Biarpun begitu, saya tidak menganggap Tuan Haji Nawi hilang dalam mendidik, membimbing, dan memberikan pendapat kerana saya tahu beliau akan menjawab apabila saya bertanya dan memerlukan khidmat nasihat. Keikhlasan Tuan Haji Nawi dalam membantu kami yang muda-muda ini amat dikagumi. Beliau sentiasa bersabar dengan karenah kami yang pelbagai. Kadang-kadang beliau marah tetapi marah itu disampaikan dalam tawa tetapi berbisa. Macam mana tu? Hanya Tuan Haji Nawi yang mampu membuatnya. Satu lagi tabiat Tuan Haji Nawi yang mencuit hati ialah kami akan bersama-sama makan maggie sambil lepak-lepak di kedai makan. Setiap kali makan, beliaulah yang bayar. Terima kasih Tuan Haji Nawi!

Mulai tahun 2013, saya bepeluang menulis beberapa buah buku rujukan dan buku kerja Bahasa Melayu Tingkatan Enam bersama-sama dengan Tuan Haji Nawi, Puan Raminah Haji Sabran, Tuan Haji Mohd Zaini bin Othman, Puan Wahida binti Wahid, dan Tuan Haji Mohd Sis Mohd Yatim. Kami telah mengadakan banyak pertemuan untuk kerja-kerja panel buku dan sebagainya. Walaupun saya masih muda dan baharu dalam kumpulan kami, Tuan Haji Nawi dan semuanya amat menghormati kehadiran saya bersama-sama dengan mereka. Saya mendapat banyak ilmu hasil daripada perbincangan kami pada setiap siri mesyuarat. Mereka tidak pernah menidakkan kehadiran insan kerdil yang serba kekurangan seperti diri saya. Tuan Haji Nawi sentiasa menjadi mentor yang amat baik bersama-sama dengan Puan Raminah Sabran dalam kumpulan kami. Walaupun ilmu mereka setinggi gunung tetapi mereka sentiasa merendahkan diri serendah karang di dasar laut. Mereka sentiasa menerima pendapat dan memberikan buah fikiran yang mengagumkan. Ya Allah, kau peliharalah hubungan silaturrahim antara saya dengan mereka kerana masih banyak yang saya perlu pelajari daripada mereka. Perjalanan saya masih jauh dalam bidang ini dan saya mahu menjadi sehebat mereka yang saya kenali. Insyallah.

GURU CEMERLANG BAHASA MELAYU, GRED KHAS C

Jawatan Tuan Haji Nawi bin Ismail sebelum bersara bukannya calang-calang guru boleh menerimanya. Jika orang lain berbangga dan mendabik dada tetapi Tuan Haji Nawi sebaliknya. Beliau tidak pernah menagih pengiktirafan daripada kami semua. Kami hanya memangil beliau dengan panggilan Haji Nawi atau Tuan Haji. Haji Nawi boleh duduk semeja dengan semua orang tanpa mengira kedudukan dan beliau tidak mahu diberikan keistimewaan. Beliau selalu mengatakan beliau masih belajar dengan semua orang tentang banyak perkara. Yang amat membezakan beliau dengan orang lain ialah beliau tidak pernah bercerita tentang pangkat dan kedudukan, beliau cuma bercerita tentang masalah yang berkaitan dengan Bahasa Melayu dan dunia pendidikan di Malaysia. Jika orang yang baharu mengenali Tuan Haji Nawi, orang mungkin beranggapan beliau hanyalah insan biasa kerana cara pemakaian dan penampilan beliau yang bersahaja. Bagi orang yang pernah bekerja bersama-sama dengan beliau dan mengenali beliau, Tuan Haji Nawi umpama nakhoda dan penyelamat yang amat hebat serta sukar ditandingi. Lantaran itu, bagi saya dengan bersaranya Tuan Haji Nawi, kami ibarat seekor jentayu yang patah sayap, masih boleh bertongkat paruh tetapi paruh itu tidak semestinya teguh kerana kehilangan Tuan Haji Nawi selalu meminjamkan hati beliau untuk kami semua.

Tuan Haji Nawi bin Ismail sentiasa teguh dengan pendirian beliau untuk mengajar di dalam kelas sehingga bersara. Jika orang lain ghairah memegang jawatan penting di jabatan pendidikan daerah, negeri, dan kebangsaan, Tuan Haji Nawi tetap unggul menjadi guru bahasa Melayu sehingga mencecah usia 60 tahun. Beliau memulakan kerja sebagai guru biasa di dalam bilik darjah dan mengakhirinya sebagai seorang jusa di dalam bilik darjah juga. Yang berbeza mungkin tahun dan pangkat beliau. Bukan semua guru berjiwa seperti Tuan Haji Nawi. Saya akui, bagi rakan-rakan sekerja dan anak-anak didik yang mengenali beliau, mereka akan menangisi persaraan Tuan Haji Nawi kerana mereka lebih terkesan dengan ketiadaan beliau. Jika saya yang berjumpa sekali sekala dengan Tuan Haji Nawi terasa, mereka apatah lagi. Tuan Haji Nawi merupakan seorang guru yang amat ikhlas dalam mendidik. Terlalu ikhlas. Mungkin kerana itulah Allah selalu permudahkan perjalanan kerjaya beliau. Saya berharap dalam kalangan pendidik pada masa ini, akan lahir ramai guru seperti Tuan Haji Nawi agar sistem pendidikan di Malaysia dapat dimartabatkan ke tahap dan landasan yang sepatutnya. Saya percaya disebalik kekuatan Tuan Haji Nawi itu dibelakang beliau hadir seorang wanita jelita yang bernama isteri.

Walaupun saya tidak mengenali isteri beliau dengan rapat cuma sesekali melihat dari jauh sewaktu beliau membawa mereka datang mesyuarat, saya tahu kasih sayang dan ikatan silaturrahim beliau dengan isteri dan anak-anak menjadikan beliau tiada masalah untuk fokus dengan kerja yang berlambak. Apabila mendengar cerita beliau tentang anak-anak dan keluarga, saya dapat mentafsir kesejahteraan dan kebahagiaan yang beliau nikmati di rumah, menjadi sumber kekuatan kepada beliau baik di tempat kerja mahupun di bilik mesyuarat. Tuan Haji Nawi pernah mengungkapkan walaupun makanan di hotel banyak dan terhidang cantik serta berseni, beliau tetap juga makan sedikit. Akan tetapi, apabila di rumah, walau dihidangkan nasi dan berlaukkan ikan kering serta sup telur sahaja, beliau berselera kerana yang masak itu isteri beliau. Air tangan isteri lebih sedap daripada air tangan chef terkemuka di hotel lima bintang. Itulah Tuan Haji Nawi yang saya kenali. Semoga beliau terus kekal bahagia di samping isteri, anak-anak, dan cucu-cucu beliau setelah bersara.

PUISI UNTUK TUAN HAJI NAWI

Tuan yang dihormati

Sekian lama kita bersahabat

Tuan nampak selalu sihat dan kuat

Tidak pernah patah semangat

Jarang sekali tuan kata tak dapat

Hujah tersusun teramat hebat

Pelerai kekusutan kami kekurangan

Penyuap ilmu kami yang bertatih

Mengikut jejak langkah tuan

Tuan yang dikasihi

Antara tuan dengan kami

Jaraknya ibarat langit dan bumi

Tetap hati kami selalu tersentuh

Tuan tidak pernah menjauh diri

Kami makan maggie tuan makan maggie

Kami jalan kaki tuan jalan kaki

Gaya tuan tidak terlebih- lebih

Tuanlah teladan

Tuanlah tunjang kekuatan

Tuan yang disayangi

Kadang-kadang kami tertanya

Dari mana punca tenaga yang ada

Tuan manusia kami juga manusia

Bezanya cuma ilmu tuan penuh didada

Sampai kelibat tuan sentiasa didamba

Tiada tuan dicari-cari

Hilang tuan ditangisi

Tuan sumber inspirasi kami

Tuan yang dimuliakan

Perjuangan tuan tidak pernah selesai

Kerja tuan tidak pernah langsai

Tuan tidak pernah berhenti berfikir

Untuk memajukan anak bangsa

Meningkatkan darjat kerjaya kita

Nama tuan mengharum sentiasa

Lelaki kecil berkaca mata

Dialek Terengganu tidak dilupa

Tuan Jusa harapan nusa

Tuan Jusa yang bijaksana

Biar bersara obor guru biar menyala

Jangan dipadamkan bahangnya

Kami mahu terus berpadu bakti

Dengan tuan jusa yang dikasihi

Terus sihat dan dirahmati

Dilimpahi berkat ditambah rezeki

Bahagia sentiasa diriba isteri

Sejahtera selalu dipangkuan anak cucu

Tuan akan selalu kami rindu

Dalam mimpi pasti bertemu

Nukilan

Zul Liverpool

Pasar Seni - OldTown White Coffee

22 April 2017

SELAMAT BERSARA TUAN

“Saya amat gembira bekerja dan berjumpa dengan rakan-rakan semua. Saya tahu tidak semua guru  yang mampu melakukan tugas seperti yang kita lakukan ini. Alhamdulillah. Saya berharap kita pertahankan rahsia apabila kita terlibat dengan perkara yang SULIT demi kebaikan anak bangsa dan maruah diri kita sebagai pendidik yang dipercayai dan sentiasa berpegang teguh kepada amanah. Ingatlah, tiada suatu cara yang betul untuk melakukan perkara yang salah”.

Tuan Haji Nawi bin Ismail, 4 Jun 2017.

Selamat bersara Tuan Haji Nawi bin Ismail. Yang saya harapkan bukannya patah tumbuh hilang tidak berganti tetapi patah tumbuh muncul ribuan guru sehebat Tuan Haji Nawi untuk bersatu mengangkat dan memartabatkan sistem pendidikan di Malaysia. Kita mahu munculnya guru yang gigih mengajar, tidak mengeluh, mahir menyelesaikan, kreatif dan inovatif dalam membantu pelajar, dikenali kerana kesungguhannya mengajar dan berkongsi ilmu, seperti Tuan Haji Nawi. Kita mahukan munculnya guru yang sentiasa merendah diri, tidak terlalu berkira dalam soal pangkat dan kedudukan, tidak mendewa-dewakan ganjaran dan pengiktirafan tetapi ikhlas, amanah, dan bertanggungjawab seperti Tuan Haji Nawi. Bagi saya, Tuan Haji Nawi bin Ismail cukup sempurna untuk dijadikan idola. Saya tahu semua manusia ada kelemahan dan kepincangan kerana tiada yang sempurna melainkan Allah tetapi Tuan Haji Nawi bin Ismail amat sempurna dari segi khidmat dan pengorbanan untuk diangkat sebagai pendidik unggul dan pejuang Bahasa Melayu yang tidak boleh dikesampingkan. Terima kasih Tuan Haji Nawi. Terima kasih atas segala ilmu dan perkongsian. Terima kasih atas rasa hormat tuan terhadap golongan muda seperti saya. Semoga Allah akan terus mempermudahkan urusan tuan baik di dunia mahupun di akhirat. Semoga Allah akan terus melimpahkan kebahagiaan, kesejahteraan, kesihatan yag berpanjangan, dan kesempurnaan hidup untuk tuan dan keluarga. Kami tidak menangisi majlis persaraan Tuan Haji Nawi kerana kami tahu hubungan kami dengan Tuan Haji tidak akan bernoktah pada 29 Julai 2017 tetapi bertahan selama-lamanya.

Cetusan Pendidik Bangsa

Zulkarnain Farihin

Jurulatih Utama

Bahasa Melayu STPM, Malaysia.